Follow us on :

Pages

Θυμάμαι πριν κάποια χρόνια...

Θυμάμαι πριν κάποια χρόνια που ΄χε βγει μια ταινία με τον Τζιμ Κάρεϊ πρέπει να ήταν και λεγόταν "Θεός για μια εβδομάδα". 

Δεν είμαι πολύ σινεφίλ για να συγκρατώ σχετικές λεπτομέρειες και βασικά ούτε που θυμάμαι αν την είδα ολόκληρη ή αν είχα δει κανά απόσπασμα ή και μόνο το τρέιλερ.
Εκείνο που μου είχε κάνει εντύπωση ήταν η κεντρική ιδέα της που και αυτή αχνά την θυμάμαι. Ένας τύπος έχει αποκτήσει με κάποιον τρόπο θεϊκές ικανότητες και φυσικά το διασκεδάζει και προσπαθεί να το εκμεταλλευτεί. Σύντομα καταλαβαίνει ότι τα πράγματα - όπως συχνά συμβαίνει σε τόσες και τόσες περιπτώσεις - δεν είναι όπως φαίνονται και λίγο αργότερα, καθώς καλείται να πραγματοποιήσει αμέτρητες και τις περισσότερες φορές πλήρως αντικρουόμενες απαιτήσεις, του φεύγει το τσερβέλο.
Τον φαντάζομαι αυτόν τον τύπο, να του ΄λεγαν "κοίτα θα ΄σαι θεός, αλλά μιας και δεν τα κατάφερες με τα αιτήματα όλου του ντουνιά, θα περιοριστείς μόνο στους οπαδούς του Άρη και για να ΄χεις ακόμα πιο ήσυχο το κεφάλι σου, θα περιοριστείς σε θέματα μπάσκετ".
Καλή φάση θα ΄λεγε ο δικός σου, σκεπτόμενος ότι εύκολα κουλαντρίζεται αυτή η φάση, σαν τι να θέλουν τώρα οι οπαδοί μιας ομάδας, τα ίδια θα θέλουν όλοι τους, στο κάτω κάτω... "όλοι Άρης είναι....".
Ε, ρε πλάκα που θα πάθαινε, μόλις θα πήγαινε να κάνει τα ταλέντα του πράξη. Χειρότερη από την προηγούμενη.
Πέντε, έξι, επτά χρόνια, θα άκουγε μια φωνακλάδικη μερίδα (μειοψηφική, πλειοψηφική μη με ρωτάτε δεν είμαι δημοσκόπος, αλλά εκείνο που ξέρω είναι ότι εκείνοι που τσιρίζουν και ακούγονται πολύ, δεν σημαίνει ότι ντε και καλά είναι πάντα οι περισσότεροι σε ένα πλήθος εκφάνσεων της δημόσιας ζωής) να του απευθύνεται λέγοντάς του "κάνε Θεέ μου να μείνουν οι οπαδοί μέχρι το κάγκελο, κάνε να το βουλώσουν οι σύνδεσμοι, κάνε η άποψη των οργανωμένων να πάψει να έχει βαρύνοντα ρόλο στις ενδοσυλλογικές εξελίξεις, κάνε αυτός ο εξ Ελβετίας ορμώμενος σωτήρας μας να ΄χει τα χέρια του λυμένα να κάνει ό,τι γουστάρει στην "επιχείρησή" του, στο κάτω κάτω δική του είναι, όποιος θέλει κριτική ας βρει τα "φράγκα" να πάρει τις μετοχές και να κάνει εκείνος κουμάντο, κάνε να πάψουν να υπάρχουν σε αυτό το σωματείο γενικές συνελεύσεις, λέσχες, ερασιτέχνης γιατί όλα αυτά μας κατέστρεψαν τόσα χρόνια γι΄ αυτό δεν βρισκόταν ένας νοικοκύρης λεφτάς να πάρει την ομάδα να την πάει ψηλά, κάνε να μετατραπούμε όλοι σε καθώς πρέπει θεατές που απλώς θα χειροκροτάμε στις νίκες και θα το βουλώνουμε στις ήττες και γενικότερα στις στραβές".
Θεός όπως θα ΄ταν ο ήρωάς μας, θα τα ΄ξερε όλα και θα αναρωτιόταν όσο να πεις γιατί τόσο μένος (όχι σε πρόσωπα, σε πρόσωπα πάει κι έρχεται, πρόσωπα είναι, προσωπικές αντιζηλίες δημιουργούν, αν και δεν νομίζω οι πρωταγωνιστές των εξελίξεων στον Άρη μια προηγούμενη περίοδο να είχαν ανοίξει "προσωπικούς λογαριασμούς" με όλη αυτή τη φωνακλάδικη μερίδα. ωστόσο δημόσια παρουσία είχαν, εξηγήσιμη και η φθορά) γιατί τόσο μένος λοιπόν απέναντι σε αντιλήψεις, πρακτικές, διαδικασίες που ΤΟΥ ΠΟΥΣΤΗ ΡΕ ΦΙΛΕ, ό,τι και να ακολούθησε ήταν αυτές που είχαν κρατήσει τον Σύλλογο στη ζωή όταν εκείνος έβλεπε τον χάρο με τα μάτια του έπειτα από την -Κοντομηνάδικης προέλευσης- Καρακιτσοσερπανική λαίλαπα.
"Όπως και να ΄χει, δε χαλάω εγώ χατίρι" θα τους έλεγε. Ό,τι μου ζητάτε θα το κάνω. Θέλετε ανέλεγκτη και ασύδοτη λειτουργία ιδιοκτήτη - κλειδοκράτορα, την έχετε. "Επειδή όμως ως θεός βλέπω και το μέλλον, σας προειδοποιώ από τώρα, μην τολμήσετε σε περίπτωση που έρθουν στραβές να ΄ρθείτε να μου ζητάτε τα αντίθετα και τίποτα κάνε θεέ μου τώρα που άλλαξα γνώμη, να γυρίσουν με ένα τσακ τα μυαλά του κόσμου στην παλιά μαχητική νοοτροπία, κάνε τον κόσμο να ξυπνήσει από τον λήθαργο και να "πάρει κεφάλια", κάνε τον σύνδεσμο -που τώρα... ξαφνικά και καλά... τον αγαπάτε, αλλά εγώ ως θεός ξέρω τις μύχιες σκέψεις σας και γι΄ αυτό το θέμα - να πάψει να σταματά μέχρι το κάγκελο στο οποίο εμείς με τις φωνάρες και τις τσιρίδες μας τον περιορίσαμε και λοιπά".
Ε, τώρα που το... μέλλον ήρθε, τώρα που τα "φύγε χτες", οι ατέλειωτες σειρές εμφατικών θαυμαστικών σε κάθε πρόταση, οι "μπούλοι", οι υπαινιγμοί για... δυναμικές λύσεις, οι διαδικτυακοί λεονταρισμοί είναι το ψωμοτύρι της τρέχουσας φωνακλάδικης μερίδας (που δεν θα μου ΄κανε εντύπωση αν διαπίστωνα ότι η σύνθεσή της δεν έχει αλλάξει δραματικά, αλλά κυρίως κάποιοι Μανωλιοί φόρεσαν τα ρούχα τους αλλιώς) ε, εντάξει, μέχρι και ο θεός της ιστορίας μας θα μας σκυλοβαριόταν.
Και πιθανώς να ΄λεγε "κοιτάτε παιδιά, η αμνησία είναι μια ασθένεια. Αν μου ζητούσατε να σας τη θεραπεύσω, πολύ ευχαρίστως - ως θεός- να το έκανα. Η επιλεκτική αμνησία όμως από την οποία εσείς υποφέρετε δεν είναι πάθηση. Είναι προϊόν της ελεύθερης βούλησής σας και στην ελεύθερη βούληση ούτε ο Θεός μπορεί να επέμβει. Τη διαλέξατε, λουστείτε την".
ΥΓ1: Ό,τι κι αν λέει η παραπάνω ιστοριούλα, δεν αποπροσανατολιζόμαστε από το γεγονός ότι το κάρο είναι βαθιά βουτηγμένο στη λάσπη. Άιντε αφήστε τα παλιά, ξεχάστε ότι πρέπει να ξεχαστεί και σηκώστε σιγά σιγά τα μανίκια να το βγάλουμε πριν να ΄ναι πολύ αργά. Από εμάς περιμένει, δεν νομίζω να υπάρχει πια καμιά διαφωνία επ΄ αυτού.
ΥΓ2: Το κυρίως πρόβλημα δεν είναι ο Λάσκαρης. Είναι η... "Λασκαρίτιδα". Το μεγάλο μπλέξιμο δεν είναι ο συγκεκριμένος "επενδυτής". Είναι η "επενδυτίτιδα"...
                                                                                                   Aris Boca Oaka Calderon  

Άρης : Η δύναμη του κόσμου!

Τραβηγμένη από οποιαδήποτε άλλη οπτική γωνία αυτή η φωτογραφία, θα ήταν ένα ασήμαντο στιγμιότυπο από την έναρξη ενός -μιλώντας και λίγο κυνικά όπως είναι της μόδας - ουσιαστικά ασήμαντου αγώνα του Άρη απέναντι σε μια ασήμαντη βελγική ομάδα (για την οποία ούτε που μπήκα στον κόπο να κοιτάξω αν είναι η παλιά γνώριμη Σουνέρ ή όχι) για μια ασήμαντη (σε σχέση με αυτές στις οποίες έχει παίξει παλιότερα ο Αυτοκράτορας) ευρωπαϊκή διοργάνωση.

Θα επρόκειτο για μια φωτογραφία που θα ΄ταν απαραίτητη για το χθεσινό ρεπορτάζ των ΜΜΕ και σήμερα θα είχε ήδη περιπέσει σε αχρηστία.
Τραβηγμένη με φόντο τη σύναξη των... παλαβών που διακρίνονται σε δεύτερο πλάνο με τα μπλουζάκια, τα κασκόλ και τις σημαίες του κίτρινου θεού, να κάνουν χέρια τραγουδώντας στο πέταλο ενός γηπέδου στην άλλη άκρη της Ευρώπης και εν έτει 2017 "τρέλες" για "Μόναχο, Γάνδη και Ισπανία" σε ένα ματσάκι της σειράς, μετατρέπεται αυτόματα σε ντοκουμέντο που γρήγορα βρίσκει τη θέση του για το αρχείο σου, ως μια εικόνα εξαιρετικά χρήσιμη για να την τρίβεις όποτε παρουσιάζεται σχετική ευκαιρία, στη μούρη κάθε παρλαπίπα που θέλει να πουλήσει (στους Αρειανοπαρανοϊκούς της εικόνας και σε όλους εμάς τους υπόλοιπους που κλέψαμε και για πάρτη μας λίγη από την περηφάνια που αναδίδεται σε αυτή) "ορθολογισμό", "κοινή λογική", "μακρόπνοα πλάνα", πελατειακή προσέγγιση, αντιλήψεις "εταιρείας", λοιπές τρίχες κατσαρές και last but not least εννοείται, πάνω απ΄ όλα "υπομονή"...
Δεν είναι ότι θέλω να χαϊδέψω αυτιά, ούτε έχει κανένα νόημα απλώς να αυτοθαυμαστούμε. Ξέρω ότι η αγάπη,η πίστη, η τρέλα, η αφοσίωση, η αδιαπραγμάτευτη στήριξη, η επιθυμία δεν αρκούν για να κάνεις χαϊρι στο σημερινό μονοπωλιακό (και όχι "ανταγωνιστικό", γελάει και το παρδαλότερο κατσίκι να μιλάς για "υγιή ανταγωνισμό" όταν μετρημένες στα δάχτυλα ομάδες μονοπωλούν τους τίτλους στα δημοφιλέστερα ομαδικά αθλήματα σε όλη την ήπειρο) τοπίο.
Σκάω απλά, που δεν μπορούμε να βρούμε τρόπο να μετουσιώσουμε την απροσμέτρητη δυναμική, σε πραγματική απτή υλική δύναμη που θα μας εκτοξεύσει εκεί που δικαιωματικά αξίζει να βρισκόμαστε. Κι είναι εδώ που αναδύεται κάθε φορά η απογοητευτική ανεπάρκεια του Συλλόγου σε επίπεδο κατάλληλων προσώπων που με αυταπάρνηση, ταλέντο, αποφασιστικότητα θα φτύσουν την καραμελίτσα του "ορθολογισμού" και θα μας θυμίσουν ότι αθλητισμός δεν είναι να θαυμάζεις την επιβεβαίωση του εκ των προτέρων "ισχυρού" (τη σιχαθήκαμε αυτή την επιβεβαίωση σε όλες τις υπόλοιπες εκφάνσεις της ζωής μας), αλλά ένα από τα ελάχιστα πια κοινωνικά πεδία που ο Δαβίδ εξακολουθεί να δύναται να πάρει μια σφεντόνα και να ανοίξει στα δυο την κεφάλα του Γολιάθ.
Προσωπικά, τους είχα πάντα χεσμένους τους κάθε λογής Γολιάθ και τη νοοτροπία αυτών και των παρατρεχάμενών τους. Γι΄ αυτό δεν πολυψήνομαι με τον ισχυρισμό ότι "ένας τέτοιος μας χρειάζεται, όλα τ΄ άλλα είναι να ΄χαμε να λέγαμε".
Ρωτήστε και τους γαύρους, που με τον "πανίσχυρο επενδυτή", τα "στελέχη", την "επιχειρηματική λειτουργία της εταιρείας", τις "υποδομές", τις "ακαδημίες", την "ευρωπαϊκή αντίληψη", τις σουίτες, τους "σελέμπριτις πελάτες" κ.ά, κατάφεραν χθες να γίνουν για άλλη μια φορά το ρεντίκολο της Ευρώπης με το αρνητικό ρεκόρ του ενός βαθμού σε έξι ματς. Ας πάνε τώρα να ψηθούνε μεταξύ τους για το 45ο ξεφτιλισμένο ελληνικό πρωτάθλημα και το πόσο σημαντικός στόχος είναι η κατάκτησή του. Κι ας υπάρχει η κυρίαρχη "λογική" που εύκολα μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιος λέγοντας "καλά εσείς τι μιλάτε, Β΄ Εθνική δεν είστε;"
Θα μας φαγουρίσει χαμηλά αυτή η "λογική" (εξαιτίας του ευαίσθητου σημείου που την έχουμε γραμμένη) καθώς θα μπαίνουμε σε πούλμαν και αμάξια για να πάμε στη Δράμα να ξαναφωνάξουμε Αρειανάρα μέχρι να κλείσει ο λαιμός και να μας κατακλύσει εκείνη η συναισθηματική πληρότητα, που κανένας άλλος οπαδός δεν μπορεί να νιώσει.
Ρε Άρης για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει!
                                                                                        Aris Boca Oaka Calderon

Οπαδική περηφάνια

Τι μπορεί να πει κανείς για αυτόν τον κόσμο;
Μεγάλη υπόκλιση και περηφάνια!
Ο κόσμος του Άρη βρέθηκε και στην Οστάνδη παρά τα τελευταία άσχημα αποτελέσματα και συμπαραστάθηκε με όλη του τη ψυχή στην ομάδα κερδίζοντας (για ακόμα μια φορά) τον θαυμασμό όλων! 

Η διοργανώτρια αρχή του Champions League έκανε μάλιστα και ιδιαίτερη μνεία στους φίλους της ομάδας γράφοντας στα κοινωνικά μέσα ενημέρωσης "οι οπαδοί του Άρη είναι παντού"!!
Ό,τι και να πεί κανείς είναι λίγο...

H παρουσίαση του νέου βιβλίου της "Aris.re"

H ιστοσελίδα "Αris.re" παρουσιάζει το καινούργιο της βιβλίο με θέμα τον Αυτοκράτορα του Ελληνικού μπάσκετ Άρη!
Τετάρτη 20 Δεκεμβρίου στην αίθουσα του Τέννις Κλαμπ (Κύπρου 12, Καλαμαριά) παρουσία πολλών εκλεκτών προσκεκλημένων. 

Το χρέος ΟΛΩΝ μας απέναντι στη νέα γένια!

Αυτή η φωτογραφία με τον νεαρό πιτσιρικά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αυτό που λέμε "όλα τα λεφτά", γιατί σίγουρα υπάρχει θέμα.
Γαλουχημένοι από τους ίδιους τους γονείς, οι πιτσιρικάδες μας που συχνά πυκνά βλέπουμε να "κρέμονται" πάνω στο κάγκελο, αποτελεί αυτό που λέμε έναν άνεμο αισιοδοξίας γεμίζοντας τη ψυχή μας με απέραντη Αρειανοσύνη!
Ίσως ο πιτσιρικάς να μην καταλαβαίνει και πολλά πολλά από εξιγυάνσεις, δικαστήρια, λαμογιές, Γ' Εθνικές και όλα αυτά που "μαστίγωσαν" και ανάγκασαν τον Θεό του Πολέμου να αγωνίζεται (προς το παρόν) σε χαμηλότερες κατηγορίες.
Εμείς όμως που καταλαβαίνουμε πολύ καλά, έχουμε την ιερή υποχρέωση να ΠΑΡΑΔΩΣΟΥΜΕ σ'αυτούς τους πιτσιρικάδες έναν ΑΡΗ αντάξιο, μεγάλο και τρανό, που μέσα στην ίδια τους τη παιδική ψυχή διακατέχονται όλα τα όνειρα για ένα διαφορετικό μέλλον γεμάτο τίτλους και διακρίσεις.
Τι και αν "πατήσαμε" πλέον τα 40 χρόνια της ζωής μας, "γεράσαμε" μέσα στα τσιμέντα του Χαριλάου και σ'άλλα πέταλα της Γης...
Τι και αν δεν είδαμε τίτλο εμείς οι "πρεσβύτεροι", τι και αν φάγαμε στη μάπα τα "πέτρινα" χρόνια, τι και αν ήπιαμε το πικρό ποτήρι των υποβιβασμών, τι και αν "τσαλακώθηκε" η ψυχή μας με τους 4 χαμένους τελικούς...
Κάνουμε τη καρδιά μας πέτρα κάθε Κυριακή, εκεί στα δύσκολα, για να επαναφέρουμε ΟΛΟΙ μαζί μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ παρέα που είμαστε, τον ΑΡΗ μας εκεί που πραγματικά του ανήκει η θέση του, στη φυσική του θέση!
Για τα παιδιά μας, για τους πιτσιρικάδες μας, για τη νέα γενιά που μεγαλώνει μέρα με τη μέρα και που δεν αξίζει κανένα από αυτά τα παιδάκια να περάσουν ό,τι περάσαμε εμείς, αλλά να "γεμίσουν" αύριο μεθαύριο την οπαδική τους οντόντητα με μεγαλεία και θριάμβους!
Μόνο τότε, όταν κάποια στιγμή περάσουν τα χρόνια και ασπρίσουν τα μαλλιά μας, θα αναλογιστούμε ότι ΚΑΝΑΜΕ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ απέναντι στους εαυτούς μας, απέναντι στον ΑΡΗ μας αλλά κυρίως απέναντι στην επόμενη νέα γενιά που βλέπουμε με δέος και ανατριχίλα να "ξεπροβάλλει" πάνω στα κάγκελα του θρυλικού Χαριλάου.

Το ντεμπούτο του "ΘΕΟΥ"!

Ενα… εξωγήινο μικρόβιο εντοπίστηκε σε λίμνη στις ΗΠΑ και η NASA το ανακοίνωσε σήμερα, 2 Δεκεμβρίου του 2013.
Σαν σήμερα, το 1979 είχαμε την εντύπωση κι εδώ στην Ελλάδα πως εντοπίσαμε ένα εξωγήινο ον σε ένα γήπεδο μπάσκετ!
Τελικά ήταν ένας “κανονικός” άνθρωπος και το όνομά του ήταν Νίκος Γεωργαλής. Κατά κόσμον, Νίκος Γκάλης.
Στις 2 Δεκεμβρίου του 1979 ο Νίκος Γκάλης,ο Θεός του μπάσκετ,προσγειώθηκε στην Ελλάδα και ξεκίνησε η απογείωση.
Ηταν η μέρα που έπαιξε το πρώτο του επίσημο παιχνίδι με τη φανέλα του AΡΗ.
“Oσοι ασχολούνται με το μπάσκετ πρέπει να πληρώνουν… Γκαλόσημο”, είχε πει ο Γιάννης Ιωαννίδης.Τελικά πολλοί πλούτισαν λόγω Γκάλη,αλλα κανείς δεν πλήρωσε και το ελληνικό μπάσκετ βγήκε τελικά χαμένο.
Ο Γκάλης πήρε,αλλά και έδωσε πολλά στον ελληνικό αθλητισμό.Πλέον,δεν αποτελεί ενεργό μέλος του ελληνικού μπάσκετ,παρά μόνο Ιστορία του. Πως να αντέξει, άλλωστε, ο… καλλιτέχνης όλη αυτή τη μιζέρια;
Πόσοι από εσάς πιστεύετε στον Θεό;Πόσοι από εσάς πιστεύετε σε κάποιον Θεό;
Πόσοι από εσάς πιστεύετε,τέλος πάντων,σε κάτι ανώτερο;Λογικά είστε αρκετοί.Ωστόσο,πιο θεϊκό από το ανθρώπινο δεν μπορεί να υπάρξει.
Για την ακρίβεια,ο άνθρωπος είναι μια θεϊκή οντότητα,με θετικά κι αρνητικά,με πάθη και λάθη,με ικανότητες και τάσεις αυτοκαταστροφής,με «εγώ» και «εμείς», με «ναι» και «όχι», με ίσως και πρέπει, με γέλιο και κλάμα κ.ο.κ.
Εάν,όμως,δεχθούμε τη θεϊκή μας υπόσταση,τότε γιατί γίνονται διακρίσεις;Γιατί δεν μπορούμε όλοι να γίνουμε πυρηνικοί
φυσικοί,αθλητές,αστροναύτες,συγγραφείς,ποιητές,ζωγράφοι;Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να διαφέρουν μεταξύ τους;
Η απάντηση ίσως βρεθεί εάν δογματοποιήσουμε τη θεϊκή υπόσταση του ανθρώπου.Τότε μπορούμε να καταλήξουμε σε ένα ακόμη μεταφυσικό συμπέρασμα,τον όρο «εκλεκτός».Δηλαδή ο άνθρωπος που ήρθε σ' αυτή τη γη με σκοπό να κάνει το κάτι παραπάνω.Να ηγηθεί.Να οδηγήσει τους υπόλοιπους εκεί που οι ίδιοι ίσως να μην έχουν φανταστεί ποτέ.Όπως έκανε ο Νίκος Γκάλης,ο «μεγάλος εκλεκτός» του ελληνικού αθλητισμού και του ευρωπαϊκού μπάσκετ.
Η περίπτωση του «Νικ» είναι μοναδική στα παγκόσμια χρονικά.
Ποτέ άλλοτε,ένας μόνο άνθρωπος δεν κατάφερε να δώσει τόσα πολλά σε μία χώρα,«μιλώντας» μόνο με τη... δουλειά του.Ναι,το μπάσκετ ήταν η δουλειά του Γκάλη.Αλλωστε,ήταν ο πρώτος που το παραδέχθηκε δημόσια,δεχόμενος την κριτική των «γνωστικών».Όπως,επίσης,ήταν ο πρώτος που ξερίζωσε από τον ελληνικό σβέρκο τη μιζέρια της πρόσκαιρης ικανοποίησης,όταν μετά τον ημιτελικό του '87 με τη Γιουγκοσλαβία και σε ερώτηση εάν αυτή η νίκη ήταν η μεγαλύτερη στιγμή του Ελληνικού μπάσκετ, απάντησε...«μέχρι την επόμενη».
Στη δική του λογική,ικανοποίηση σήμαινε απαρέγκλιτα κορυφή.Οτιδήποτε παρακάτω ήταν αποτυχία.Παράλογη λογική θα πουν κάποιοι.
Ίδιον των μεγάλων,των ηγετών και των πρωταθλητών θα διατρανώσουμε εμείς.
Τρία στοιχεία,που στον «Νικ» περίσσευαν και τον έκαναν να ξεχωρίσει,να αποκτήσει σφοδρούς εχθρούς,αλλά και ακαταφρόνητους υποστηρικτές.Για (εμάς) τους τελευταίους,ήταν απλά ο «μεγάλος εκλεκτός».Ο άνθρωπος που πήρε στις πλάτες του ένα ολόκληρο έθνος και το ανύψωσε εκεί που δεν είχε φτάσει ποτέ. Και το έκανε μόνος του...
Επειδή, όμως, ξεκινήσαμε από το τέλος,δεν σημαίνει πως ξεχνάμε το ξεκίνημα...
Ο Νίκος Γκάλης γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου του 1957 στο Νιου Τζέρσϊ της Ν. Υόρκης και ήταν το τελευταίο από τα 4 παιδία του Γιώργου  και την Στέλλας  Γεωργαλή,που κατάγονταν από τη Ρόδο και είχαν βρεθεί ως μετανάστες στον Νέο Κόσμο.
Ο μικρός Νίκος είχε κλίση στον αθλητισμό και ασχολήθηκε αρχικά με το φουτμπόλ και στη συνέχεια με την πυγμαχία (κάτω και από την καθοδήγηση του πατέρα του που ήταν πυγμάχος στα νιάτα του).
Ωστόσο,η κυρά Στέλλα,που δεν άντεχε να τον βλέπει χτυπημένο και σιχαινόταν το μποξ, τον... ανάγκασε να στραφεί στο μπάσκετ. Τα πρώτα του βήματα τα έκανε στο κολέγιο SEATON HALL, όπου δεν άργησε να δείξει το ταλέντο του στο σκοράρισμα. Αποτέλεσμα;
Την περίοδο 1978-79, στο 4ο έτος των σπουδών του, αναδείχθηκε 3ος σκόρερ του NCAA με 27,5 πόντους μ.ο. πίσω μόνο από τους Μπερντ και Μπάλντερ.
Επόμενο βήμα το ΝΒΑ. Αν και σταρ του κολεγιακού, επιλέχθηκε μόλις στον 4ο γύρο και το Νο 68 από τους BOSTON CELTICS. Βέβαια, στάθηκε άτυχος, καθώς τραυματίστηκε στο πόδι και έμεινε εκτός αγωνιστικής δραστηριότητας για 2 εβδομάδες.
Όμως, η μεγαλύτερη ατυχία του ήταν πως είχε μάνατζερ τον Bill Manon, ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν απασχολημένος με το μεγάλο του αστέρι, την Νταιάνα Ρος (έκανε την πρώτη της προσπάθεια για σόλο καριέρα).
Η αξία του μπορεί να μην εκτιμήθηκε από το ΝΒΑ αλλά η φήμη του έφτασε στην πατρίδα των γονιών του και έτσι δεν άργησε το «κυνήγι» από την μεγάλες ομάδες της Αθήνας Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό, καθώς και τον ΑΡΗ
Τελικά, νικητές αναδείχθηκαν οι κίτρινοι της Θεσσαλονίκης, που με τις προσπάθειες του προέδρου τους, Μενέλαου Χατζηγεωργίου και του εφόρου της ομάδας  Γιώργου Τσιλιγγαρίδη,έπεισαν τον Γκάλη να έρθει στην Ελλάδα και εγκατασταθεί στην πρωτεύουσα της Μακεδονίας.
Το πρώτο συμβόλαιο υπογράφτηκε στις 16/10/1979, ενώ το ντεμπούτο στο Ελληνικό πρωτάθλημα έγινε τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου με αντίπαλο τον Ηρακλή. (2 Δεκεμβρίου)
Για την ιστορία το σκορ έληξε 79-78 υπέρ του ΑΡΗ και ο Γκάλης σημείωσε... μόλις 30 πόντους, αλλά με πολύ άσχημα ποσοστά.
Μάλιστα, αρχικά αμφισβητήθηκε στη χώρα μας,λόγω του ύψους του,αλλά ταυτόχρονα έκαναν τρομερή εντύπωση, τόσο οι αθλητικές του ικανότητες όσο και η αφοσίωση του να προπονείται μόνος του επί ώρες, «κληρονομιά» των χρόνων του κολεγίου και του πείσματος για αποδείξεις...

To Μεγαλείο του ΑΡΗ !

Αντικρύζοντας τη φώτο μπορεί να αντιληφθεί και ο πιο αδαής το Μεγαλείο αυτού του Συλλόγου που λέγεται ΑΡΗΣ !
Εναν Σύλλογο που κάποιοι τόλμησαν και αποπειράθηκαν να καταστρέψουν...
Ψόφο σε όλους αυτούς !!
Ο ΑΡΗΣ "κύριοι", εσείς που "λειτουργήσατε" εις βάρος σε αυτό που ΑΓΑΠΑΜΕ περισσότερο στο κόσμο (μαζί με Θρησκεία και Οικογένεια) και "καταπατήσατε" κάθε έννοιες και αξίες να ξέρετε ότι αυτός ο Σύλλογος θα βρεί μια μέρα το δρόμο του και θα οδηγηθεί εκεί που του αξίζει !!
Θα τον οδηγήσουν όλοι αυτοί που βλέπετε στη φώτο και ακόμοι περισσότεροι !!
Γιατί ο ΑΡΗΣ αποτελεί ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ κοινωνικό φαινόμενο στη "δύσμοιρη" ελληνική κοινωνία αποτελώντας τη πιο λαμπρή αχτίδα φωτός !!
Συναρειανοί συσπειρωθείτε μεταξύ σας, αφήστε στην άκρη τις όποιες διαφορές και αντεκλίσεις έχετε, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ Αρειανόμετρο για να δείχνει ο καθένας πόσο πιο "ψηλά" είναι από κάποιον άλλον...
Τις Άγιες μέρες φροντίστε να "φορτώσετε" μπαταρίες και από τη νέα χρονιά ΕΛΑΤΕ κοντά στο Σύλλογο όσοι έχετε "απομακρυνθεί"...
Έχετε "ξενερώσει" ναι, όμως ο ΑΡΗΣ για να φτάσει εκεί που του αξίζει θα πρέπει να "ενεργοποιηθούν" ΟΛΟΙ !!
Καλές γιορτές με υγεία και ευτυχία !!! (εκτός από τα λαμόγια που "κατασπάραξαν" ο,τι αγαπάμε και λατρεύουμε)

Μυσταγωγία και Χρέος Τιμής

29-8-1998

Το πάθος και η έκσταση ξεχείλιζε απ’ άκρο σ’ άκρο του Χαριλάου. 

Είχε έρθει η ώρα για τον ΑΡΗ να ανηφορίσει προς την Τούμπα. Ο κόσμος από νωρίς στους χώρους πέριξ του Ναού και οι οπαδοί έδιναν τα πρώτα συνθήματα. «εκεί ψηλά στης τούμπας το Χαρέμι…». 
Τα χρώματα παρέμεναν τα ίδια με αυτά του παρελθόντος και η αγωνία για την έκβαση του αγώνα διάχυτη. Οι πιο αισιόδοξοι ζητούσαν εκδίκηση για ένα κακό αποτέλεσμα του ΑΡΗ στο γήπεδο του με τον ίδιο αντίπαλο πριν από μερικά χρόνια. Η «μαύρη» χρονιά είχε παρέλθει, ο κ.Κοντομηνάς είχε ήδη αγοράσει το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών και όλα ήταν έτοιμα.
Από την αγωνία κάποιοι εκ των 7500 «κομάντος» τους βιάστηκαν να ξεκινήσουν για τη μεγάλη πορεία που θα ξεκινούσε από την Παπαναστασίου και το Γήπεδο Χαριλάου. «Μην ξεκινάτε ακόμα. Σε λίγο θα περάσει από δω η ομάδα», φώναξε κάποιος και όλοι περίμεναν τη στιγμή. 

Η ομάδα έρχεται και τα χέρια ήταν ψηλά στον ουρανό. «Διαλύστε τους». 
Το λεωφορείο με την αποστολή φεύγει και   το κιτρινόμαυρο ποτάμι ξεκινά. Πλημμύρα κιτρινόμαυρη και ένταση. Όσο ανέβαιναν, όσο έφταναν πιο κοντά άρχιζε το πρώτο μούδιασμα. Συναισθήματα που παρέπεμπαν στο παρελθόν του ΑΡΗ, σε μια έδρα που είχε αλώσει ουκ ολίγες φορές και με το θράσος του Θεού του Πολέμου. 
Όλοι μπήκαν στις θύρες και περιμένουν. Η ομάδα βγαίνει να κάνει προθέρμανση και τα πρώτα συνθήματα ξαναπαίρνουν το λόγο. Έτσι για εμψύχωση και ψυχολογική ανάταση. Αλλά φαινόταν καθαρά. Γυάλιζε το μάτι τους. Δεν θα έχαναν με τίποτα εκείνη τη μέρα.

Ο διαιτητής σφυρά για τη σέντρα και όλα παίρνουν το δρόμο τους.   Ο ΑΡΗΣ, έχει μπει δυνατά και κάνει την πρώτη του κλασσική ευκαιρία με το Χαριστέα, αλλά ο Μιχόπουλος διώχνει σε κόρνερ. Δεύτερη ίδια ακριβώς φάση και ο πιτσιρικάς τσιμπά σαν την κόμπρα. 1-0!!! Πανζουρλισμός και φωτιά στην κιτρινόμαυρη εξέδρα. 

Ο προπονητής του παοκ Όλεγκ Μπλαχίν, εκνευρίζεται και βρίζει από τον πάγκο του. Άλλωστε από την τσαντίλα του εκείνη τη μέρα έφυγε με σπασμένο πόδι.  Ο δικός μας Γιώργος Φοιρός, ήσυχος παίζει το κομπολόι του και αναμένει. Το σκορ παραμένει για το ημίχρονο και πάμε για το δεύτερο.
Πάμε καλά και δυνατά. Ο Πανόπουλος ξεκινά κατεβασιά και δίνει τη μπάλα στον Κένεντι ο οποίος σκάει μια ντρίμπλα στον αμυντικό και τον αδειάζει. Φτάνει στη μικρή περιοχή και κάνει την παράλληλη μπαλιά. Δημιουργείται αναμπουμπούλα. 

Ο Φλόρες δεν μπορεί να σπρώξει μέσα τη μπάλα και ο Μιχόπουλος μπερδεύεται. Η μπάλα περνά κάτω από τα χέρια και ο Χαριστέας σαν από μηχανής Θεός βρίσκεται σε κενό τέρμα και 2-0!!! Χαμός!!! Αν και ο μικρός αποβάλλεται με δεύτερη κίτρινη ο Θεός της μπάλας είναι με τον ΑΡΗ.
Ο γηπεδούχος αν και μειώνει το σκορ, ο τερματοφύλακας του είχε άλλη γνώμη. Σε μια επιστροφή της μπάλας από αμυντικό προς το Μιχόπουλο όλα έμοιαζαν ρουτίνα.  Έλα όμως που βρίσκει αέρα και η μπάλα πάει στα δίχτυα; 3-1!!! Αποθέωση!!! «Μη σταματάς Μιχόπουλε…»

Η μία ευκαιρία χάνεται πίσω από την άλλη και το σκορ θα μπορούσε να είχε πάρει τεράστιες διαστάσεις αν οι επιθετικοί του ΑΡΗ ήταν πιο προσεκτικοί στην τελική προσπάθεια. Σε μία ακόμα εκπληκτική φάση και μετά από έξοχο συνδυασμό των Φλόρες – Κένεντι ο τελευταίος βγάζει απέναντι στο τέρμα τον Πανόπουλο. 4-1!!! Σε ρυθμούς προπόνησης.
Οι 7500 Αρειανοί εκείνης της μέρας ένιωσαν την ηδονή που ο Θεός  του Πολέμου τους χρωστούσε για πολλά χρόνια. Ήταν μια μέρα που δεν θα ξεχάσει ποτέ κανείς, βλέποντας και την απέναντι κερκίδα να αδειάζει από νωρίς. Η συμπαράσταση αγαπητοί «φίλοι» προς την αγαπημένη μας ομάδα δεν περιορίζεται μόνο στις νίκες. Κυρίως επεκτείνεται στις ήττες και τις λύπες. Αυτή είναι η διαφορά μας.

Μετά τη λήξη του αγώνα οι παίκτες του ΑΡΗ κατευθύνθηκαν  στον κόσμο για τα επινίκια. Τρομερές στιγμές. Ανεπανάληπτες. Οι περισσότεροι πέταξαν προς τα εκεί τις φανέλες τους. Γιώργος Φοιρός: «Το χρωστούσαμε στον κόσμο μας. Τους ευχαριστούμε για την παρουσία τους. Αξίζει γι’ αυτό τον κόσμο να δίνει κανείς και την ψυχή του».

Την επομένη εκείνου του παιχνιδιού ο Ύμνος του ΑΡΗ, έπαιζε περίλαμπρα από τα μεγάφωνα του Χαριλάου.

Το αφιέρωμα στα παιχνίδια παοκ-ΑΡΗ δε σταματά φυσικά εδώ. Θ” ακολουθήσει η περίοδος όπου ο ΑΡΗΣ θα περάσει πολλά αγκάθια για να ξαναβρεί το δρόμο προς τη νίκη, στο γήπεδο της Τούμπας. Από το 1998 μέχρι και τις μέρες μας.

                                                                    Αριστοτέλης Δεληγιάννης                                                                 

«Θρησκεία» το ποδόσφαιρο στη Βραζιλία

Το ποδόσφαιρο λατρεύεται ως κάτι το θεϊκό στην Βραζιλία. Τα μικρά παιδιά στις φαβέλες των μεγαλουπόλεων και στην παραλία του Ρίο ντε Τζανέιρο ζουν καθημερινά με ένα όνειρο. 
Να χωριστούν σε ομάδες, να φτιάξουν υποτυπώδη τέρματα, να βρουν μία μπάλα και να αρχίσουν να παίζουν. Όλα σχεδόν έχουν ένα και μοναδικό στόχο. Να ακολουθήσουν τα βήματα των ινδαλμάτων τους, να ξεκινήσουν μία επαγγελματική καριέρα και να πρωταγωνιστήσουν σε κάποιο από τα μεγαλύτερα πρωταθλήματα της Ευρώπης.

Συνολικά 1169 Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές έχουν αφήσει την πατρίδα τους αγωνιζόμενοι σε ομάδες ολόκληρου του πλανήτη. Οι 871 από αυτούς, η μεγάλη πλειοψηφία δηλαδή, κάνουν καριέρα σε πρωταθλήματα της Ευρώπης. Δεν είναι ωστόσο όλοι όπως ο Κακά, ο Ρομπίνιο, ο Πάτο, ο Νταβίντ Λουίζ, ο Όσκαρ και άλλοι που αγωνίζονται στο κορυφαίο επίπεδο λαμβάνοντας τεράστιους μισθούς και κάνοντας μια ζωή γεμάτη πολυτέλεια.
Ο Κλέιτον Σοάρες ντο Νασιμέντο, όπως είναι το πλήρες όνομά του, είναι ένας από τους… άλλους Βραζιλιάνους που αγωνίζονται στην Ευρώπη μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Παίζει στην IF Φουγκλαφιόρουρ, ομάδα ενός χωριού των 1,500 κατοίκων των Νήσων Φαρόες. Με τα 22 γκολ που σημείωσε με τη φανέλα της IF ο 33χρονος Βραζιλιάνος επιθετικός αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στην κατηγορία οδηγώντας την ομάδα του στη δεύτερη θέση του βαθμολογικού πίνακα του εγχώριου πρωταθλήματος.
Ο Νασιμέντο αγωνίζεται σε ομάδες των Φαρόες την τελευταία δεκαετία και είναι ένας ποδοσφαιριστής ο οποίος δεν ζει από την μπάλα. Πως θα μπορούσε άλλωστε από τη στιγμή που το ποδόσφαιρο στους Νήσους Φαρόες βρίσκεται σε ερασιτεχνικό ή ημιεπαγγελματικό επίπεδο. Τα ελάχιστα χρήματα που παίρνει δεν του φτάνουν προκειμένου να ζήσει τον ίδιο, τη γυναίκα του και τον 13χρονο γιό τους που ζουν πίσω στο Ρίο της Βραζιλίας. Έτσι δουλεύει σε ένα εργοστάσιο συσκευασίας ψαριών, με την αλιεία να αποτελεί το κυριότερο είδος επαγγελματικής ενασχόλησης στους Νήσους.
«Δουλεύω κάθε μέρα για έξι ώρες από τις εννιά το πρωί μέχρι τις τρεις το μεσημέρι και προπονούμαι πέντε μέρες την εβδομάδα από τις έξι το απόγευμα και έπειτα μετά τη δουλειά. Έφυγα από τη Βραζιλία για οικονομικούς λόγους, για να βρω μια καλύτερη ζωή. Ήταν σημαντικό. Η γυναίκα μου με ακολούθησε στα Φαρόες και έμεινε για επτά χρόνια, αλλά μετά έφυγε με τον γιό μας για τη νότια Ισπανία και τον περασμένο χρόνο γύρισαν πίσω στο Ρίο», τονίζει ο Νασιμέντο στην εφημερίδα Guardian.
Σε μία άλλη κρύα χώρα της Βόρειας Ευρώπης, στη Φινλανδία, ο Βραζιλιάνος Ράφαελ αγωνίζεται με τη φανέλα της Λάχτι. Αυτός τουλάχιστον μπορεί να βγάζει τα προς το ζην χωρίς να χρειάζεται να κάνει δεύτερη εργασία, ωστόσο τα χρήματα τα οποία λαμβάνει από το ποδόσφαιρο ξέρει πως δεν θα του φτάσουν για μια ζωή με αποτέλεσμα μετά τη λήξη της ποδοσφαιρικής του καριέρας να σκεφτεί με τι θα μπορέσει να ασχοληθεί. «Αγωνίζομαι καθαρά σε επαγγελματικό επίπεδο εδώ, αλλά δεν έχω σκεφτεί τι άλλο θα μπορούσα να κάνω. 
Αυτό ήταν πάντα το όνειρό μου, να γίνω ποδοσφαιριστής. Μετά από κάποια χρόνια όμως, όταν θα κρεμάσω τα ποδοσφαιρικά μου παπούτσια, θα πρέπει να βρω μια άλλη δουλειά, αλλά ακόμα δεν γνωρίζω τι ακριβώς», αναφέρει ο Ράφαελ στην ίδια εφημερίδα.
Σε ανάλογη κατάσταση βρίσκονται και πέντε Βραζιλιάνοι, οι Έντισον Λουίς ντο Σάντος, Ροντόλφο Σοάρες, Άντερσον Μέντες Ριμπέιρο, Τζάκσον Λίμα και Μαρσέλο Μαριάνο Ντίας οι οποίοι αγωνίζονται πολύ νοτιότερα, στη Χιμπέρνιανς της Μάλτας. 
Η προσαρμογή τους εκεί ήταν σαφώς πιο εύκολη από τη στιγμή που το μεσογειακό κλίμα είναι πιο κοντά σε αυτό της πατρίδας τους. «Όταν κάποιος Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής έρχεται στο νησί της Μάλτας, αμέσως ερωτεύεται αυτή τη χώρα. Αισθάνεται ασφάλεια ότι μπορεί να δουλέψει και να μεγαλώσει την οικογένειά του εδώ. Το σπίτι τους το πληρώνει ο σύλλογος, όπως και τους παρέχει αυτοκίνητο για τις μετακινήσεις τους. Ο μισθός τους είναι γύρω στα 1,500 με 2,000 ευρώ τον μήνα», υπογραμμίζει ο γραμματέας του μαλτέζικου συλλόγου Στέφεν Αμπέλα.
Από τους 800 και πλέον Βραζιλιάνους ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, είτε πρωτοκλασάτα είτε σε ημιεπαγγελματικό και ερασιτεχνικό επίπεδο, τα ποσοστά με βάση τη θέση που αγωνίζονται είναι μοιρασμένα εκτός από τη θέση του τερματοφύλακα. Μόλις 5% από αυτούς υπερασπίζονται τα γκολπόστ ενώ το υπόλοιπο 95% μοιράζεται σχεδόν ισόποσα σε άμυνα, κέντρο και επίθεση.
Το γεγονός μάλιστα της εξόδου των ταλέντων από το ποδόσφαιρο της χώρας δεν προβληματίζει καθόλου τους Βραζιλιάνους, από τη στιγμή που όλη στη Βραζιλία γνωρίζουν πως το να παίξεις στην Ευρώπη αποτελεί όνειρο όλων των παιδιών που θέλουν να πραγματοποιήσουν ποδοσφαιρική καριέρα. «Είναι πλέον αποδεκτό ότι υπάρχουν τόσο πολλοί παίκτες που ξεκινούν την καριέρα τους εδώ και εν συνεχεία φεύγουν για την Ευρώπη ή οπουδήποτε αλλού. 
Κανείς δεν διαμαρτύρεται για το γεγονός ότι πολλοί παίκτες αναζητούν την τύχη τους έξω από τη Βραζιλία. Κάθε τρεις και λίγο ένα μεγάλο ταλέντο φεύγει», επισημαίνει χαρακτηριστικά ο Τζον Κότεριλ, δημοσιογράφος και σχολιαστής του τηλεοπτικού δικτύου Globo.
othersidefootball.com

O Θεσμός του ΑΡΗ

Ο ΑΡΗΣ, συμπληρώνει στις 25 Μαρτίου 2014, 100 χρόνια ζωής. 
Στον προεδρικό του θώκο έχουν "καθήσει" πολλοί πρόεδροι εκ των οποίων κάποιοι έχουν διατελέσει "καπετάνιοι" ολόκληρου του συλλόγου. Του Α.Σ. ΑΡΗΣ!!!
Διοίκησαν έτσι τα τμηματα ποδοσφαίρου, μπάσκετ, βόλευ, πόλο, στίβο, κολύμβηση κτλ. 
Πρώτος πρόεδρος του συλλόγου ήταν ο Μ. Κυδωνάκης(1914-1916) και ο τελευταίος της προπολεμικής περιόδου ο Μ.Ματθαίου(1938-1941). 
Κατά τα πρώτα έτη της μεταπολεμικής περιόδου πρόεδρος διετέλεσε ο Ιωάννης Αγγέλλου για να τον διαδεχτεί το 1967-1969 ο Κλεάνθης Βικελίδης. 
Σαν σημαντικότερη προσφορά καταγράφεται αυτή του Νίκου Καμπάνη τις περιόδους, 1969-1970, 1970-1972, 1973-1974, 1975-1976. Από το 1977 και μετά ο πλέον πετυχημένος πρόεδρος ήταν ο Μενέλαος Χατζηγεωργίου, τόσο για το ποδοσφαιρικό τμήμα όσο και για τον πολυνίκη μπασκετικό ΑΡΗ!!! Κυρίως βέβαια για την κατάκτηση του πρωταθλήματος εκείνου που αποτέλεσε την αφορμή για τον ερχομό του Νίκου Γκάλη στην Ελλάδα. 
Όταν οι Α.Σ. μετεράπηκαν σε ανώνυμες εταιρίες, σε ΠΑΕ, ΚΑΕ κτλ, ο ΑΡΗΣ άλλαζε προέδρους σαν τα πουκάμισα, σε μεγαλύτερο βαθμό στην ΠΑΕ. 
Κάλλεν,Μαραβέλιας, Ιωαννίδης, Δασυγένης, Τζενεράκης, Δεδέογλου, Ηλιάδης, Τσαρούχας, Γράντας, Σπύρου, Πολιτάκης, Μπουτοβίνος, Παναγούλιας, Ματθαίου, Σκόρδας, Αθανασιάδης και τώρα ξανά Ηλιάδης. 
Δεν θα εξετάσουμε κατά πόσο επιτυχημένος ήταν ο καθένας, ούτε βέβαια και τα πολλά λάθη που διέπραξαν εις βάρος του ΑΡΗ!!!Άλλωστε αυτό φαίνεται από τη συχνότητα που οι εκάστοτε πρόεδροι, έβρισκαν με την ταχύτητα του φωτός τον αντικαταστάτη τους. 
Εκεί που θα έπρεπε να σταθούμε είναι η λέξη Θεσμός! 
Όσον αφορά την έννοια του προεδρικού θώκου στον ΑΡΗ. Ακούγεται συχνά και από αρκετούς δημοσιογράφους, παραγωγούς ραδιοφωνικών εκπομπών, εφημερίδες και ιστοσελίδες, το κατα πόσο είναι ανάγκη ο Αρειανός να στηρίζει το συγκεκριμένο "Θεσμό". 
Είναι αυτό το σημείο γραφικότητας, όπου βρίσκουν κοινό σημείο αναφοράς αυτοί που ξεχνούν πως ο ΑΡΗΣ δεν είναι σύλλογος παραγωγής προέδρων, αλλά αθλητικό σωματείο. 
Ο μοναδικός άνθρωπος σε όλο τον κόσμο που εκπροσώπησε τον ΑΡΗ, με κανόνες, λειτουργίες, οράματα, σχέδιο, αποφάσεις, με πολιτική υπόσταση τον ΑΡΗ ήταν ο Νίκος Καμπάνης. Από εκεί και ύστερα το χάος. Ήταν αυτός που έθεσε τις βάσεις για να μπορέσουν οι επόμενοι να θεωρήσουν την "καρέκλα" τους θεσμό για να τους σέβεται ο κόσμος. 
Αλίμονο αν αποκαλούμε τον "θεσμό" Νίκο Καμπάνη, όπως τους σύγχρονους καρεκλοκένταυρους με τον ίδιο τρόπο. Στον ΑΡΗ, έχει αποδειχθεί περίτρανα ότι το "ουδείς αναντικατάστατος" δεν ισχύει. Το 99% των προσώπων που έχουν διοικήσει τον ΑΡΗ, από το 1980 και μετά ήταν αναλώσιμοι. 
Στη σύγχρονη εποχή οι θεσμοί έχουν καταλυθεί. Ειδικά σε ένα σύλλογο όπως ο ΑΡΗΣ, που έχει περάσει τα πάνδεινα. Ειδικότερα από τους προέδρους του. Ο δήθεν "θεσμός" δεν είναι δυνατόν να στέκεται εκεί και να περιμένει αυτόν που θα κάτσει πάνω του και θα περιμένει να διοικήσει τον ΑΡΗ. 
Η δημοκρατικότητα δεν ισχύει στα μεγάλα κλαμπ που πασχίζουν από τίτλους. Τρανά παραδείγματα αυτά της Μπαρτσελόνα και της Ντόρτμουντ με τις τεράστιες ιδιαιτερότητες τους. Η μεν Μπαρτσελόνα είναι μία ομάδα που εκπροσωπεί το έθνος της Καταλονίας, με όλα τα παρελκόμενα της ανεξαρτησίας, του έμμεσου "πολέμου" με την Καστίλλη και του κράτους της Μαδρίτης. 
Η δε Ντόρτμουντ πριν καταφέρει αυτά που έχει σήμερα, πήρε Τσάμπιονς Λιγκ και δάνειο από τη μεγάλη της εχθρό Μπάγερν Μονάχου η οποία αποζητά τον ανταγωνισμό, για να είναι η ίδια ανταγωνιστική στην Ευρώπη. 
Οπότε λοιπόν δεν μπορεί κανείς να στηρίξει με τρανταχτά επιχειρήματα που μπορούν να πείσουν ένα Λαό, όπως του ΑΡΗ, πως σχέδια τύπου Λέσχης ευσταθούν και μπορούν να δίνουν λύσεις. Από τη στιγμή μάλιστα που ο ΑΡΗΣ δεν έχει πάρει τίτλο από το 1970!!!
Για να διατηρήσεις τελικά την έννοια ενός θεσμού, αν μπορούμε να τον αποκαλούμε έτσι, πρέπει να έχεις δημιουργήσει πριν τις συνθήκες, να βρεθεί ο κατάλληλος για να τον εκπροσωπεί επάξια με όλες τις απαραίτητες παραμέτρους και με αποτελέσματα. 
Τα τελευταία χρόνια στην ΠΑΕ, ο ΑΡΗΣ, διοικείται από 4 Προέδρους!!!
Ο ένας είναι πρώην, ο δεύτερος της Λέσχης είναι ο μεγαλομέτοχος, ο τρίτος είναι εκλεγμένος από τον δεύτερο και ο τέταρτος εκλέγεται κι αυτός από τα μέλη του μεγαλομετόχου και από το σύνολο των υπόλοιπων τριών . 
Ο πρώτος έφυγε και πλέον δεν υπάρχει, ο δεύτερος που αντικαταστάθηκε αντικατέστησε μέσω εκλογικών δημοκρατικών διαδικασιών τον τρίτο και ο τέταρτος αντικαταστάθηκε από αυτούς που έδιωξαν τους προηγούμενους τρεις!!!!! 
Ποιος από τους τέσσερις είναι ΘΕΣΜΟΣ;
Κ-Α-Ν-Ε-Ν-Α-Σ!!!! 
Γιατί πολύ απλά για να είσαι θεσμός πρέπει να σε σέβονται. Πείτε μου ποιον σεβάστηκε ο Αρειανός κόσμος αλλά και ο υπόλοιπος κόσμος, φίλαθλοι, οπαδοί,πολιτικοί, σωματεία, τα τελευταία 30 και πλέον χρόνια;
Ποιος από αυτούς που έκατσαν στον "θεσμό" σεβάστηκαν αυτήν ακριβώς την έννοια;
Ποιος από αυτούς τους "θεσμούς" σεβάστηκε τον ΑΡΗ;
Ο ΘΕΣΜΟΣ, είναι ένας γιατί υπάρχει 100 χρόνια και μέσα από τα σπλάχνα του γέννησε ανθρώπους με ήθος που τον αγαπούσαν, γέννησε αθλητές που τον τίμησαν, γέννησε ΘΕΟΥΣ που τον προστάτεψαν και τον πήγαν στα ουράνια, γέννησε "ΘΕΣΜΟΥΣ" που έγραψαν το όνομα τους με χρυσά γράμματα στην ιστορία. 
Το ξέρετε το όνομα του;
ΑΡΗΣ λέγεται και πρέπει να είναι ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΘΕΣΜΟΣ!!!
Θα κλείσω με τον τελευταίο "Θεσμό" που ευτύχησε να έχει ο ΑΡΗΣ και ένα "ρητό" του που έκανε έναν ολόκληρο ΛΑΟ ν' ανατριχιάσει. 
"Για ένα τέτοιο σύλλογο αξίζει κανείς ακόμα και να πεθάνει". 
Νίκος Καμπάνης, Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ του ΑΡΕΩΣ!!!
                                                                                        Αριστοτέλης Δεληγιάννης